Dzisiaj porozmawiamy o gimnastyce artystycznej, zwanej także gimnastyką olimpijską, jest to sport wymagający zestawu ruchów. W tym przypadku ruchy te wymagają precyzji, siły, elastyczności, zwinności, koordynacji i równowagi. Dlatego kontrola ciała jest jedną z głównych cech tych sportowców. Dowiesz się trochę o wszystkim w gimnastyce:
![](https://prigoo.com/wp-content/uploads/2022/08/09esp46_0608-1632130-1024x683.webp)
Historia
Historia gimnastyki artystycznej jest starsza niż nam się wydaje, uważa się, że Grecy ćwiczyli różne ruchy i akrobacje na jakimś sprzęcie, aby osiągnąć doskonałość fizyczną. Zatem gimnastyka grecka służyła wówczas przygotowaniu ciała zarówno do uprawiania innych sportów, jak i do treningu wojskowego i jest nadal stosowana. Niemiecki pedagog Friedrich Ludwig Christoph Jahn był jedną z osób odpowiedzialnych za przekształcenie gimnastyki artystycznej w modalność sportową. Wiemy, że założył kluby gimnastyczne dla młodych ludzi zainteresowanych tym sportem, a także stworzył kilka urządzeń, które są używane do dziś. W tamtym czasie gimnastyka była postrzegana jako niebezpieczna praktyka, więc Jahn został aresztowany, a ówczesna gimnastyka została zakazana.
Dobrze, że nie dopuścili do wyginięcia tego sportu, który dziś jest jednym z najważniejszych na igrzyskach olimpijskich. W ten sposób niektórzy Niemcy przenieśli ten sport do innych części Europy i na cały świat. Następnie w 1881 roku powstała Europejska Federacja Gimnastyczna, co zaowocowało konsolidacją tego sportu. Tym samym od 1896 roku gimnastyka artystyczna jest obecna na igrzyskach olimpijskich. Jednak kategoria kobiet została włączona do igrzysk olimpijskich dopiero w 1928 roku w Holandii i wtedy w zawodach zaczęły brać udział kobiety. Praktyka gimnastyki artystycznej przybyła do Brazylii pod koniec XIX wieku i rozpoczęła się w południowych stanach. Który został zabrany do Brazylii przez europejskich imigrantów. W 1858 roku w Santa Catarina założono Towarzystwo Gimnastyczne Joinville. Dziesięć lat później w Porto Alegre powstała kolejna tego typu organizacja: Towarzystwo Gimnastyczne Porto Alegre.
![](https://prigoo.com/wp-content/uploads/2022/08/gymnastics-rio-gala-olympics-day-12-591464872-59f33380d088c00010843da8-1024x683.jpg)
Następnie w XX wieku rozpoczął praktykę w Rio de Janeiro i São Paulo. Zaczęli ćwiczyć gimnastykę olimpijską w klubach w mieście. Pierwsze mistrzostwa krajowe odbyły się w 1950 roku pomiędzy sportowcami z São Paulo, Rio de Janeiro i Rio Grande do Sul. 25 listopada 1978 roku utworzono Brazylijską Konfederację Gimnastyczną (CBG), organ odpowiedzialny za sport w kraju. Następnie dołączył do Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej (FIG), odpowiedzialnej za organizację światowych zawodów. Pierwsze brazylijskie zawody olimpijskie odbyły się w Moskwie w 1980 roku. Od tego czasu sport ten rozwija się w kraju.
Zasady
Gimnastyka artystyczna skupia się na doskonaleniu ruchów. Następnie gimnastyczki po kolei wykonują serię ruchów, które występują na sprzęcie i na podłodze.
Urządzenia to:
Oprócz ruchów na podłodze i skoków wykonywanych przez gimnastyczki, gimnastyka olimpijska ma kilka urządzeń. Gimnastycy używają pewnego rodzaju szyny na rękach, aby wykonywać te ruchy. W każdej kategorii używany sprzęt jest inny, dla mężczyzn jest inny, a dla kobiet inny. Zatem w praktyce kobiecej głównymi urządzeniami są:
- Asymetryczne drążki – gimnastyczka w zawodach z asymetrycznymi drążkami
- Balance Bars – Gimnastyk na równoważni
- Skoki i skoki – zarówno kobiety, jak i mężczyźni wykonują ruchy naziemne i skoki.
W praktyce męskiej głównymi urządzeniami są:
- Koń z łękami – gimnastyczka wykonująca ruchy na koniu z łękami
- Pierścienie – Gimnastyczka na kółkach
- Poręcze równoległe – gimnastyczka w zawodach z poręczami
- Stałe drążki – gimnastyczka w zawodach ze stałymi drążkami.
Gimnastyczka po skoku
W teście na parkiecie obie grupy wykonują rotacje, skoki, kroki i ruchy akrobatyczne, które nie mogą przekraczać granicy kwadratowego kortu o boku 12 metrów. Mężczyźni mają 70 sekund na wykonanie ruchów. Kobiety mają 90 sekund. W konkurencji solowej kobiet występuje tło muzyczne, podczas gdy w konkurencji solowej mężczyzn nie ma muzyki towarzyszącej ruchom.